پسری كه در سال 1334، در یكی از خانواده ‌های متدین روستای شیرود تنكابن به دنیا آمد، در 26 سال توانست به این پرسش، یک پاسخ كامل و بی ‌نقص بدهد. مدت ها كاشت، داشت، و برداشت تا در نوجوانی به خاطر كار پر زحمت كشاورزی، جسمی تنومند و قوی پیدا كرد كه برای روح بزرگش كالبدی مناسب بود.

هوش سرشارش موجب پیشرفت او در درس‌ ها می‌شد. در پایان سال سوم متوسطه به تهران رفت تا هم كار كند و هم درس بخواند.

به گزارش‌ خبرگزاری رسا در تبریز به نقل از روابط عمومی کمیسیون هفت حقوق بشر اسلامی، حجت‌الاسلام محمد صفرزاده، روز گذشته در همایش‌«‌بررسی ابعاد حقوقی قانون کار در جمهوری اسلامی» با طرح این سؤال که آیا با تغییرات شرایط زندگی آیا لزومی به تغییر در قوانین کار وجود دارد، اظهار داشت: بدیهی است که تغییر ضروری است و تمام قوانین اعم از قوانین کار و غیره برای رفع نیازهای بشری است.

رئیس دفتر مجلس خبرگان رهبری با عنوان این‌که اسلام چگونه می‌خواهد خود را با این تغییرات تطبیق دهد، در حالی که قوانین اسلام متعلق به 1400 سال قبل است، افزود: اسلام عمل و کار شایسته و صالح را می‌خواهد و تشویق می‌کند، همچنین اسلام محتوا می‌خواهد نه قالب. 

مقدمه

كار و تلاش اقتصادي علاوه بر نقش مثبت در تعالي شخصيت انسان  و كسب درآمد، توسعه و پيشرفت جامعه را در پي دارد. كار منشاء اصلي توليد ثروت است. در بينش و تفكر اسلامي، كار خلاق و مولد منشاء كسب مال و درآمد و كليد استفاده از منابع طبيعي و خدادادي است. منطق فطرت هم براي پديد آورنده يك شيء حق تصرف در آن را مي پذيرد و او را مالك مي شناسند. به همين جهت مالك اصلي و حقيقي همه موجودات خداست. در بينش اسلامي، هر انساني پس از كار مولد و مفيد روي مواد طبيعت مي تواند مالك كالاي توليد شده باشد و هيچ كس حق تصرف آن را ندارد. كار بايد مولد و خلاق باشد و ارزش افزوده اي ايجاد كند تا بتوان نام (كار) بر آن گذاشت در غير اينصورت كاري كاذب و دروغين است.

كار، وسيله‏اي لازم براي كسب درآمد و ادامه زندگي و حفظ آبروست. انسان در زندگي خود ناگزير از كار و فعاليت است. اگر جريان كار در زندگي بشر متوقف شود، فناي بشر قطعي است. رسول اللّه‏ صلي‏الله‏عليه‏و‏آله از اوان خردسالي به كار و تلاش مي‏پرداخت، در كودكي گوسفندان جد و عموي خويش را به صحرا مي‏برد و در نوجواني هم از فعاليت باز نماند. آن‏گاه كه به جواني رسدي، به تجارت و داد و ستد روي آورد. پس از نبوت نيز از كار و فعاليت دست برنداشت و هرگز چون شاهان نزيست. كار نبوت به نوبه خود بسيار پردامنه بود. در مدينه بخش اعظم عمر او، در سفرهاي نظامي گذشت يا به امر تبليغ مشغول بود. با اين حال، با كار و تلاش بي‏وفقه از كوتاه‏ترين فرصت بهره‏بردراي مي‏كرد. دقيقه‏اي از عمر پربارش را بيهوده سپري نكرد و زندگي صوفيانه و راهبانه را خلاف اسلام مي‏دانست.

رسول گرامي، ديگران را نيز به كار و تلاش فرامي‏خواند و آنها را از سربار بودن نهي كرد. پس هر كه بار زندگي خود را بردوش مردم مي‏گذارد، از ديدار ايشان ملعون و مورد نفرت خدا بود: «مَلْعُونٌ مَنْ أَلْقي كَلَّهُ عَلَي النّاسِ». ايشان بارها سفارش مي‏كرد كه از گوشه و كناره‏ها و اعماق زمين، روزي را طلب كنيد: «أُطلُبُوا الرِّزْقَ مِن خَبايَا الأَرضِ».

در اسلام بيكاري مردود و مطرود است و كار به عنوان يك امر مقدس، شناخته شده است. در زبان دين وقتي ميخواهند تقدس چيزي را بيان كنند به اين صورت بيان مي كنند كه خداوند فلان چيز را دوست دارد. مثلا در حديث وارد شده است:
ان الله يحب المؤمن المحترف .
خداوند مؤمني را كه داراي يك حرفه است و بدان اشتغال دارد، دوست دارد.
يا اينكه گفته اند:
الكاكد علي عياله كالمجاهد في سبيل الله .